چند روزیه که ایام محرم و حادثه کربلا همزمان شده با کشتارهای غزه که نه میشه اون رو یک جنایت حیوانی نامید و نه انسانی(  !!!  ) وقتی اسم عاشورا و محرم را می شنویم غرق در خاطرات کودکی امان می شویم. وای شله زردها،قیمه ها،شربت ها و باقی نذری ها جور وباجوربا حال بودن چقدر صدای تبل ها زیبا بود. وای هنوز یادم نمی رود عاشق پرچم های رنگ ورانگ بودم!!! واین شد که ما با امام حسین از کودکی آشنا شدیم . بله یک شمری بود که دست برقضاء هم بدقیافه و هم زشت بود (البته همیشه هم قرمزپوش بود که احتمالا پرس پلیسی بوده) زد و امام حسین و باقی خانواده اش را شهید کرد(در اینجا باید حسابی گریه کنی تا تکفیرت نکرده اند) راستی یادم رفت امام وخانواده اش هم همیشه سبز پوش بوده اند(یک نوع نوستالوژی رنگ). همیشه واسم عجیب بود که دوستام و اطرافیانم در دهه اول محرم که هنوز اتفاقی نیافتاده یجورایی گناه نمی کنن اما همین که امام شهید شد و از شام غریبان گذشتیم دوباره می شوند همان افراد!!! خوب که توجه می کنیم می بینم که این حسین فرزند همان امیرالمومنینی است که بهای ارزشمندی چون زهرای مرضیه را در برابرعدالتخواهی اش را تقدیم کرد...حالا امام حسین در کربلا در برابر تمام کفر به همراه تمام خوبی و خانواده اش آمده که ندای عدالت را برپا کند که الگویی شود برای شیعیان اشان . امر به معروف ونهی از منکر،نماز ظهر عاشورا،سخنان آقا در جای جای این حرکت یک رفرنس جهت استفاده همه عدالتخواهان است اما وا مصیبتا که شله زد و قیمه عاشورا جلوه بیشتری از اصل حرکت امام دارد آخر چه اهمیتی دارد که لباس آقا چه رنگی باشد؟ آیا حرکت آرمانی و الهی آقا درک شده؟ آه یادم رفته که آقا هنوز هم مظلوم است آنهم نه در میان دشمنان اش بلکه شیعیان عدالت مآبش که فقط ظاهر حسینی را یه یدک می کشنند!!!